ตอนที่ 292 นอร์ตันผู้แปรปรวน

ตอนที่ 292 นอร์ตันผู้แปรปรวน

ความเป็นอมตะทางความคิด หรือความเป็นอมตะทางร่างกาย แบบไหนกันแน่คือความเป็นอมตะที่แท้จริง?

รากฐานการมีอยู่ของมนุษย์ คือการรวมตัวของจิตสำนึก การมีชีวิตรอดของร่างกาย หรือว่าเป็นที่กักเก็บความทรงจำกันแน่?

หลังจากก้าวสู่อันดับสูงสุด ไม่ว่าปัญหาอะไรสำหรับนอร์ตัน ก็ดูเหมือนจะกลายเป็นคำถามเชิงปรัชญาไปหมด

เหมือนอย่างข้อสรุปเรื่อง ‘หยดหมึกหยดเดียวแปดเปื้อนมหาสมุทรทั้งผืน’ ของเขาในตอนนี้ ก็เป็นปฏิทรรศน์ทางปรัชญาเทียมเช่นเดียวกัน

อย่างแรกเลย นอร์ตันคือความเปลี่ยนแปลงเพียงหนึ่งเดียวของโลกใบนี้ เขาจึงคิดว่าไม่ว่าอย่างไรตนเองก็คงไม่ตายลงด้วยเหตุผลต่างๆ โอกาสที่เป็นไปได้มากที่สุดคือหลอมรวมเข้าไปในเจตจำนงของพระผู้เป็นเจ้า กลายเป็นจุดเริ่มต้นในการแสวงหาความเปลี่ยนแปลงของพระองค์

ถ้าหากจิตสำนึกหรือการมีอยู่ของพระผู้เป็นเจ้าองค์นั้นเกิดการเปลี่ยนแปลงเพราะตัวเขา แล้วเขากลับหลอมรวมเข้ากับเจตจำนงของพระองค์ พระผู้เป็นเจ้าองค์นั้นยังคงเป็นพระผู้เป็นเจ้าที่แท้จริงอยู่หรือไม่?

แล้วถ้าหากเขาหลอมรวมเข้าไปจริงๆ กลายเป็นส่วนประกอบหนึ่งของพระองค์ นั่นจะนับว่าเป็นการตายหรือเปล่า?

ดูเหมือนเขาจะแค่สูญเสียความทรงจำ สูญเสียบุคลิกภาพของตัวเองที่สร้างขึ้นมาจากความทรงจำเหล่านั้น แต่รากฐานแห่งจิตวิญญาณของเขากลับไม่ได้ดับสลาย หากแต่หลอมรวมเข้ากับพระผู้เป็นเจ้า ได้รับการคงอยู่ชั่วนิรันดร์

ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ ตัวเขาจะนับว่าตายไปแล้ว หรือนับว่าเป็นอมตะกันแน่?