กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 592 กับดักของผู้ล่า
ทุกคนพยักหน้าแสดงความเข้าใจ
“ถ้าอย่างนั้น ออกเดินทางได้”
หมอกเปิดช่องทางมุ่งสู่มิติระหว่างกลาง
สมาชิกทีมทั้งสิบสองคนเดินเข้าไปตามลำดับ หายลับไปในรอยแยกที่เลือนราง
กวนหลันอธิษฐานในเครือข่าย “หวังว่าพวกเขาจะกลับมาอย่างปลอดภัย”
“พวกเขาต้องกลับมาแน่” หนิวกล่าว “เพราะพวกเขาไม่ได้สู้อย่างโดดเดี่ยว เครือข่ายทั้งหมดต่างคอยสนับสนุนพวกเขาอยู่”
สภาพแวดล้อมของมิติระหว่างกลางพิสดารกว่าที่คิดไว้มาก
ที่นี่ไม่มีมโนทัศน์เรื่องพื้นที่ที่ชัดเจน บนล่างซ้ายขวาล้วนสูญเสียความหมายไปหมดสิ้น
เวลาเองก็เลือนราง ไม่รู้ว่าผ่านไปหนึ่งวินาทีหรือหนึ่งชั่วโมง