กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 546 เจ็ดจ้าวแห่งความว่างเปล่า
เงาร่างทั้งเจ็ดจากรอยแยกค่อยๆ จุติลงมา
พวกมันไม่มีรูปลักษณ์ที่ตายตัว เป็นเพียงมโนทัศน์ความว่างเปล่าอันบริสุทธิ์ที่ควบแน่นเข้าด้วยกัน
แต่ละตนล้วนมีกลิ่นอายเฉพาะตัวซึ่งเป็นตัวแทนของความว่างเปล่าในแต่ละแง่มุม
เงาร่างที่หนึ่งแผ่ความเงียบงันอย่างสัมบูรณ์ออกมา นั่นคือ ‘ความว่างเปล่าแห่งความเงียบงัน’
เงาร่างที่สองกลืนกินแสงสว่างรอบข้างอย่างต่อเนื่อง นั่นคือ ‘ความว่างเปล่าแห่งความหิวโหย’
เงาร่างที่สามทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ นั่นคือ ‘ความว่างเปล่าแห่งความหวาดกลัว’
เงาร่างที่สี่นำพากลิ่นอายแห่งความเสื่อมโทรมมาด้วย นั่นคือ ‘ความว่างเปล่าแห่งการกัดกร่อน’
เงาร่างที่ห้าทำให้หลงลืมทุกสิ่ง นั่นคือ ‘ความว่างเปล่าแห่งการลืมเลือน’