กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 420 ความจริงเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน
“อิสระงั้นเหรอ? สิ่งที่แกเรียกว่าอิสระ คืออิสระที่จะฆ่าฟันกันเองงั้นสิ?”
“ฉันเห็นอารยธรรมมานักต่อนักที่ทำลายล้างตัวเองเพราะการต่อสู้โง่ ๆ”
“ฉันเห็นชีวิตผู้บริสุทธิ์นับไม่ถ้วนต้องตายไปเพราะเกมอำนาจ”
“การแปรสภาพเป็นสุญญะอาจทำลายเจตจำนงเสรีก็จริง แต่มันก็ช่วยลบล้างความเจ็บปวด ความเกลียดชัง และความสิ้นหวังไปพร้อมกัน”
“ภายใต้ระเบียบของฉัน จะไม่มีใครต้องอดอยาก ไม่มีใครต้องโดดเดี่ยว ไม่มีใครต้องตายอย่างอยุติธรรม”
“นี่มันไม่มีค่ากว่าอิสระจอมปลอมที่แกพูดถึงอีกเหรอ?”
หลินเย่ฟังบทสนทนาของทั้งคู่ ในใจก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง