กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Keawgood
ตอนที่ 214 จุดปนเปื้อนความว่างเปล่า เจ้าหญิงแห่งอาลาบาสตา
“ศาสตราจารย์ราโมน อดทนอีกนิดเถอะ” หลินเย่หันกลับไปมองชายชราที่กำลังหอบหายใจรวยรินอยู่ด้านหลัง “จากการรับรู้ของดาบแห่งรุ่งอรุณ
ห่างออกไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณสิบกิโลเมตรมีเมืองอยู่เมืองหนึ่ง”
ราโมนคือนักปราชญ์ชราผมสีดอกเลา ในมือของเขากำส้อมเสียงรูปร่างประหลาดเอาไว้—ส้อมเสียงกาลเวลา เทวศาสตราโบราณชิ้นนี้มีสีเงินขาวทั้งชิ้น
บนนั้นสลักอักขระกาลเวลาอันซับซ้อนเอาไว้เต็มไปหมด บางครั้งมันก็ส่งเสียงสั่นพ้องแผ่วเบาออกมา คล้ายกับกำลังตอบสนองต่อคลื่นพลังงานที่มองไม่เห็น
ใบหน้าของชายชราซีดเผือด ก้าวเดินโซเซ เห็นได้ชัดว่าเขาใช้พลังชีวิตไปมากเกินไปในการต่อสู้ก่อนหน้านี้