เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ต้นหนสีคราม
⬢⬢⬢
ตอนที่ 17 ยัยหนูจิ้งผู้ใจป้ำ
พวกเขาหลายคนนั่งเกวียนวัวโยกเยกไปตลอดทางจนกลับถึงหมู่บ้านเถาฮวา ตลอดทางจ้าวจิ้งและเอ้อร์ยาอาจเป็นเพราะมีท่านอาเถียนจวินและท่านอาเถียนเหออยู่ด้วยจึงหลับได้อย่างสนิทใจ ในทางกลับกัน ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนเพราะเงินที่หาได้ในวันนี้ ตลอดทางจึงยังคงมึนงงราวกับกำลังฝันไป ทั้งสองระมัดระวังตัวกันมาตลอดทาง
เมื่อถึงบ้าน คุณย่าหลินและคนอื่นๆ ได้จัดเก็บข้าวของในห้องเรียบร้อยแล้ว และช่วยซานยาขนของที่หลงเหลืออยู่ในบ้านเก่ามาด้วย สิ่งที่คาดไม่ถึงคือในบ้านเก่ากลับยังมีผ้าผืนใหม่และเสื้อผ้าชุดใหม่อยู่ ซานยาบอกว่าตอนนี้ยังใส่เสื้อผ้าไม่ได้ ต้องย้ายมาอยู่ที่บ้านคุณย่าเสียก่อนถึงจะใส่ได้ หลินซื่อมองสะใภ้ใหญ่แวบหนึ่งก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ต้ายาเด็กคนนี้คงกลัวว่าเพื่อนบ้านรอบข้างจะรู้เข้าแล้วนางจะรักษาของเอาไว้ไม่ได้ ช่างน่าสงสารเด็กคนนี้จริงๆ
“ท่านแม่ พวกเรากลับมาแล้ว” เถียนเหอเป็นคนใจร้อนรีบดึงตัวคุณย่าหลินเข้าไปในบ้าน คุณย่าหลินยังนึกว่าทั้งสองคนเป็นอะไรไป