เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 394 ซานจากับช่วงส่งท้ายปี
ฤดูหนาวในภูเขามักมีหิมะโปรยปรายเป็นระยะ แต่ขอเพียงเจอวันที่ฟ้าสดใส อิ้งซ่งสือกับเฟิงสวินก็มักจะเข้าไปเดินเล่นในภูเขาเสมอ
นานวันเข้า ทางเล็กกลางเขาสายนี้แม้ในฤดูหนาวเหน็บก็ยังชัดเจนเรียบเสมอกัน ถูกฝีเท้าย่ำจนแน่นและแห้งสบาย
เฟิงกวงจี้กับหัวหลานเยวี่ยเดินอยู่หน้าสุด สองสามีภรรยาเดินเล่นพลางคุยกันเป็นระยะ ๆ หันกลับไปมองเด็กสองคนข้างหลังเพื่อยืนยันทิศทางที่เดิน
อิ้งซ่งสือชี้ทางอยู่ข้างหลัง บอกให้ตรงก็ตรง บอกให้เลี้ยวซ้ายก็เลี้ยวซ้าย พอเธอเตือนให้เลี้ยวขวา สองสามีภรรยาข้างหน้าก็เปลี่ยนเส้นทางอย่างยินดี
คนสี่คนจับคู่เดินเป็นเพื่อนกัน จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครเดินหลงเหลือคนเดียว
เดินไปได้สักพัก หัวหลานเยวี่ยก็ถอดถุงมือข้างหนึ่งออกอย่างไม่ใส่ใจ แล้วซ่อนมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเฟิงกวงจี้
เฟิงกวงจี้ก็ถอดถุงมือออกตามไปติด ๆ แล้วกุมมือเธอไว้ในกระเป๋าเสื้อ
หัวหลานเยวี่ยถอนหายใจเบา ๆ อย่างรู้สึก “มาอยู่ในภูเขาแบบนี้ ใจคนก็สงบตามไปด้วย พ่อของลูก ซ่งสือกับเฟิงสวินจัดลานบ้านเล็กให้เราได้ดีขนาดนี้ วันหลังถ้าเราเอางานในมือวางลงได้ ก็มาอยู่ในภูเขากันให้เต็มที่สักพักเถอะ”