เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215 หน่อไม้แส้กับย่า
ปูเสื่อปิกนิกเรียบร้อย เฟิงสวินนำกล่องอาหารในตะกร้าปิกนิกออกมาวางเรียงไว้ข้าง ๆ ทีละใบ
อิ้งซ่งสือปล่อยตัวลงนอนราบบนเสื่อ
ใต้เสื่อปิกนิกเป็นหญ้าเขียวหนานุ่ม เธอขยับปลายจมูกเล็กน้อยก็ยังได้กลิ่นไอดิน
ลืมตาขึ้นมอง เรือนยอดไม้ที่หนาแน่นส่องแสงรอดลงมาเป็นดวงเล็ก ๆ กระจายทั่วพื้น
นี่เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดและสงบเงียบในคราวเดียวกัน
เมื่อคนเราก้มตัวลงแนบชิดผืนแผ่นดิน จึงจะรับรู้ได้อย่างแท้จริงว่าตนเองหายใจร่วมและเกิดร่วมกับภูเขาป่า ดิน และต้นไม้ใบหญ้า โดยมีธรรมชาติโอบอุ้มอยู่ทุกขณะเวลา
พอนอนลงเรียบร้อย อิ้งซ่งสือก็หลับตาลง ยกมือเอาหมวกฟางบนหัวมาคลุมเบา ๆ บนใบหน้า ปล่อยให้ลมพัดผ่านทั่วตัว นอนอย่างเพลิดเพลินอยู่ในร่มเงาต้นไม้
เฟิงสวินอุ้มลูกแมวที่ซุกอยู่ในกระเป๋าออกมา แล้วปลดสายจูงของพวกหมาตัวน้อยออก
หันไปมองก็เห็นว่าอิ้งซ่งสือนอนแผ่อยู่บนพื้นอย่างสบายตัวไปแล้ว