กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 เช้าตรู่กับฝนตกหนัก
คืนนั้นหลับฝันดีทั้งคืน เฟิงสวินตื่นเช้ากว่าปกติเล็กน้อย
เสียงนกร้องกังวานสดใสจากในป่าส่งผ่านเข้ามาในห้อง เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ผู้ดูแลบ้านอัจฉริยะในห้องดึงม่านกันแสงผืนหนาออกให้อัตโนมัติแล้ว เหลือเพียงผ้ามัสลินสีครีมบางเบาทิ้งตัวอยู่หน้าต่าง กรองแสงยามเช้าที่นุ่มนวลให้สาดเข้ามา
แทบจะเป็นโดยไม่รู้ตัว เขาหันไปมองทางเตียงของอิ้งซ่งสือ
เธอยังหลับสบายอยู่ แก้มจมลงในหมอนนุ่ม ผิวพรรณสะอาดละเอียด งดงามเงียบสงบจนเฟิงสวินมองอยู่สิบกว่านาที กว่าที่จะจำต้องลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน