กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 สาเหตุกับจิตใจ
ปู่หมิงได้ยินก็โบกมือ เป็นกันเองจนไม่มีทีท่าถือตัวเลยสักนิด “อย่ามาพูดจาเป็นตำรากับฉันเลย ไอ้ที่ว่ารุ่นน้องรุ่นพี่อะไรนั่นน่ะ”
เขาค่อย ๆ เล่าที่มาของชื่อตัวเองอย่างเนิบ ๆ “ชื่อจริงของฉันคือเว่ยหมิน เป็นหมินของคำว่าประชาชน ฉันกับปู่ของซ่งสือและซวี่ไป๋ เป็นเพื่อนที่นั่งโต๊ะติดกันมาตั้งแต่มัธยมต้น มิตรภาพหลายสิบปีแล้ว ก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกันมานานแล้ว”
เฟิงสวินตั้งใจฟังอยู่ เขาจับมืออิ้งซ่งสือไว้ใต้โต๊ะ รอฟังตอนต่อไป
“ก็ตาแก่นั่นไง เสียงขึ้นจมูกหนัก ภาษากลางของแกไม่เคยออกเสียงได้มาตรฐานเลยสักที ปกติแกเรียกฉันว่าเว่ยหมิน แต่คำว่าหมินออกเสียงกลืน ๆ คลุมเครือตลอด ฟังไปฟังมาก็เลยกลายเป็นหมิงไปเองโดยธรรมชาติ”