กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 59 ไปรับคนกับบรรยากาศวสันต์
อิ้งซ่งสือยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนจนเผลอหยุดฝีเท้าไปชั่วขณะ รู้สึกเพียงว่าสายตาเขาคู่นั้นทั้งหนักและร้อน ราวกับซึมเข้ามาถึงผิวหนังได้
เพิ่งจะหนึ่งสัปดาห์ที่ไม่ได้เจอกัน เธอรู้สึกได้เลือน ๆ ว่าเฟิงสวินมีบางอย่างเปลี่ยนไป
เฟิงสวินมองเธอเงียบ ๆ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ทัน
รอยยิ้มบาง ๆ นั้นซ่อนอยู่ในโครงหน้าคมเข้มชัดเจน แต่กลับตรงไปตรงมายิ่งกว่าแสงฟ้าในวันฤดูใบไม้ผลินี้เสียอีก
เขาก้าวเท้าเดินมาทางเธอ ก้าวเดินมั่นคงและช้า จนกระทั่งหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
อิ้งซ่งสือเม้มปากอย่างสงสัย “เฟิงสวิน มาที่นี่ได้ยังไง”
ชายหนุ่มก้มตาลงมองเธอ เสียงต่ำเบาจนมีเพียงสองคนได้ยิน “มารับเธอกลับบ้าน”