ตอนที่ 369 กราบอาจารย์

ตอนที่ 369 กราบอาจารย์

เวลาผ่านไปราวกับทรายที่ไหลร่วงจากง่ามนิ้ว

ข้างหลุมไหม้เกรียมขนาดมหึมาใจกลางป่าผลึก หลี่หยางยืนเอามือไพล่หลัง หลัวหลานย่ายืนนิ่งอยู่เคียงข้าง

ราวกับรูปปั้นเทพเจ้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแปรมาตั้งแต่โบราณกาล

กลิ่นไหม้เกรียมและพลังงานที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ

ค่อย ๆ จางหายไปด้วยความสามารถในการทำความสะอาดตัวเองของผืนป่าและสายลมที่พัดผ่าน

บนท้องฟ้าเริ่มปรากฏแสงพุ่งตรงมาที่ใจกลางป่าผลึกอย่างต่อเนื่อง ทั้งช้าและเร็ว

กองเรือที่ออกไปปฏิบัติภารกิจกวาดล้าง ทยอยเดินทางกลับมาอย่างเป็นทางการ

เสียงกระหึ่มต่ำ ๆ ของเครื่องยนต์ดังใกล้เข้ามา

ยานยกพลขึ้นบกและยานจู่โจมลำแล้วลำเล่า ทะยานผ่านท้องฟ้าและลงจอดบนพื้นที่ว่างที่ถูกเคลียร์ไว้ในป่า