ตอนที่ 133 ข้อสันนิษฐานของหลี่หยาง

ตอนที่ 133 ข้อสันนิษฐานของหลี่หยาง

“ผลที่ตามมามันหนักเกินไปแล้ว! แค่มองไปไม่กี่ครั้งก็แทบสูบฉันจนกลายเป็นซากศพแห้งกรัง...”

หลี่หยางกุมหน้าผากที่ยังคงปวดตุบ ๆ รู้สึกเหมือนหัวถูกยัดด้วยสำลี ทั้งหนักและว่างเปล่า

เขาจ้องมองสภาพอันอเนจอนาถของตัวเองในกระจก

โดยเฉพาะคราบเลือดที่ตกค้างตรงหางตา คิ้วของเขาขมวดเป็นปม

คำถามอันยิ่งใหญ่พันรอบหัวใจราวกับเถาวัลย์

*ในกลุ่มหมอกดำนั่นซ่อนความลับสะเทือนฟ้าอะไรไว้กันแน่? ไอ้ตัวที่น่าจะเป็นระดับดาราจักรซ่อนตัวอยู่ในนั้นจริง ๆ เหรอ? แต่มันก็ฟังไม่ขึ้นนี่นา*

เขาบังคับให้ตัวเองใจเย็นลง และเรียบเรียงเบาะแสอย่างละเอียด

*มหาสมุทรตะวันออกไม่ได้อยู่ห่างจากประเทศหวาเซี่ยมากนัก มันอยู่ทางทิศตะวันออก*

*จากการเตือนภัยล่วงหน้าครั้งแรกของดวงตาทลายมายา ดวงตาอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ฉันแทบจะหายใจไม่ออกทั้งที่อยู่ห่างไกลกันมากขนาดนั้น