ตอนที่ 109 หลี่หยางผู้ฟุ่มเฟือย

ตอนที่ 109 หลี่หยางผู้ฟุ่มเฟือย

“เจ้าตัวเล็กก็น่ารักดีนะ ต่อไปจะเรียกแกว่าเสี่ยวเตี๋ยก็แล้วกัน” หลี่หยางหัวเราะเบา ๆ แฝงความเอ็นดูอยู่เล็กน้อย

ปลายนิ้วลูบไล้ปีกที่ส่องแสงสีเขียวอ่อนละมุนของผีเสื้อหยกเขียวอย่างแผ่วเบา

แม้ดูบอบบางแต่ความจริงแล้วแข็งแกร่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ปีกขนาดเล็กกะทัดรัดของเสี่ยวเตี๋ยสั่นไหวเบา ๆ

ตารวมสีเขียวเข้มที่ประกอบด้วยเหลี่ยมมุมนับไม่ถ้วนคู่นั้น กลับเผยให้เห็นถึงความมีชีวิตชีวาและความดีใจราวกับมนุษย์ออกมาสายหนึ่ง

กลิ่นอายที่อบอุ่น อ่อนโยน และเต็มไปด้วยชีวิตชีวาแผ่กระจายออกมาจากร่างของมันอย่างเป็นธรรมชาติ โอบล้อมนิ้วของหลี่หยางเอาไว้อย่างอ่อนโยน

เป็นการตอบสนองต่อการลูบไล้และการตั้งชื่อของหลี่หยางอย่างเงียบเชียบ

ไม่ใช่ว่ามันพูดไม่ได้ แต่มันรู้สึกว่าการทำแบบนี้จะทำให้หลี่หยางถูกใจได้ง่ายกว่า

หลี่หยางแตะหัวเล็ก ๆ ของมันเบา ๆ อีกครั้ง ชี้ไปทางทิศหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน