ตอนที่ 282 พึ่งพิง

ตอนที่ 282 พึ่งพิง

ในห้องหอแห่งหนึ่ง ณ ลานหลังจวนกั๋วกง มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นอันอัดอั้นตันใจของสตรีดังแว่วมา

“คุณหนูอย่าร้องไห้ไปเลยเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวหากฮูหยินรู้เข้า จะต้องเอ็ดท่านอีก คำนินทาไม่กี่ประโยคของพวกนางเท่านั้น วันหน้าท่านเข้าเฝ้าในวังได้เป็นพระนางแล้ว ยังต้องไปสนใจพวกนางทำไมกัน” สาวใช้ไฉ่เยวี่ยเอ่ยปลอบ

มู่หรงซุ่ยคุณหนูเจ็ดแห่งมู่หรงซื่อกลับยิ่งร้องไห้หนักขึ้น “เจ้าออกไป เจ้าจะไปรู้อะไรกัน!”

ไฉ่เยวี่ยรีบขานรับแล้วถอยออกไป ชั่วครู่หนึ่งผังซื่อแม่นมของมู่หรงซุ่ยจึงเดินเข้ามา “คุณหนูคนดี ร่างกายเป็นสิ่งสำคัญ ร้องไห้ถึงเพียงนี้มิใช่ทำร้ายตัวเองหรอกหรือ”

มู่หรงซุ่ยสูดหายใจลึก “ทุกคนคิดว่าข้าเป็นคนโง่เง่าหรือไร เรื่องดีอันใดกัน หากดีจริงไฉนพวกนางจึงไม่ไปเล่า”