ตอนที่ 267 กินอิ่มแล้วไม่คิดถึงบ้าน

ตอนที่ 267 กินอิ่มแล้วไม่คิดถึงบ้าน

ตู๋กูเยวี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “เป็นอันใดรึ”

“ข้าเพียงสะเทือนใจขึ้นมาบ้าง เจ้ากลับไม่คิดจะปลอบประโลมข้าสักนิด ในใจสามีไม่มีข้าแล้ว สามีชอบพอแต่ผู้อื่นเท่านั้น” อวี๋เจิงฮึดฮัดเบา ๆ พลางทำท่าจะเดินหนี

ตู๋กูเยวี่ยปากไม่ไว ทว่ามือกลับไว ยื่นมือไปคว้าตัวนางเอาไว้ได้ทันควัน

เขาเม้มริมฝีปากมองดูนาง พลางคิดอยากจะอธิบายว่าข้ามิได้ชอบพอแต่ผู้อื่นเสียหน่อย

ทว่าถ้อยคำเช่นนี้อย่างไรก็พูดไม่ออกเป็นอันขาด

เขาจึงได้แต่รั้งตัวนางเข้ามากอดไว้แนบอก “อย่าเสียใจไปเลย”

วาจาเช่นนี้... ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดีจริง ๆ

ตัวเขาเองก็รู้ดี ทว่าในเพลานี้จะให้เขาเอ่ยคำหวานอันใด ก็พูดไม่ออกอย่างแท้จริง

เขาจึงได้แต่ยื่นมือไปลูบเรือนผมของอวี๋เจิงแผ่วเบาอยู่สองสามครา