กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 257 สนทนากันอย่างถูกคอ
มีสิ่งใดเจ้าก็เขียนออกมาโดยตรง ยามมาพูดกับข้าก็ชี้แจงออกมาทีละข้อ
มิใช่มาพูดปากเปล่า
พวกโจวเจิ้งเข้าใจกระจ่าง ในใจคิดว่าเอาอีกแล้ว…
ทว่าเหล่าขุนนางที่มาจากซีเหอล้วนชินกับรูปแบบนี้แล้ว จึงมิได้ต่อต้านแต่อย่างใด
เพียงแต่พอคิดว่าจะต้องเขียน ก็ถูกคำสามคำครอบงำทันที นั่นคือ ความเป็นไปได้
หลังจากทุกคนแยกย้าย ตู๋กูเยวี่ยก็แค่นเสียงหึ “พวกเขาละอิ่มหนำกันถ้วนหน้าจริง ๆ”
“นี่ก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด หากคนเป็นขุนนางยังกินไม่อิ่ม ย่อมไม่มีทางให้คนเบื้องล่างได้กินอิ่มเป็นแน่” อวี๋เจิงยิ้มบาง ๆ “วันหน้าหม่อมฉันจะเขียนสิ่งหนึ่งถวายฝ่าบาทบ้างเพคะ”
ตู๋กูเยวี่ยทอดพระเนตรอวี๋เจิง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ดี”