ตอนที่ 236 พวกเรากลับบ้าน

ตอนที่ 236 พวกเรากลับบ้าน

ปลายเดือนสอง พระวรกายของฝ่าบาทยิ่งทวีความทรุดโทรม กระทั่งจะลุกขึ้นยังยากลำบาก

ไทเฮาไม่ทรงคำนึงถึงพระชนมายุอันชราภาพของพระองค์ เสด็จมาประทับเป็นเพื่อนฝ่าบาทครู่หนึ่งทุกวัน

จิ้นอ๋องนอกจากต้องจัดการราชกิจบ้านเมืองแล้ว เวลาที่เหลือทั้งหมดล้วนอยู่ปรนนิบัติข้างพระวรกายฝ่าบาท

ทว่าผู้ใดต่างก็มองออก ฝ่าบาทไม่ไหวแล้ว

บัดนี้ทั้งภายในภายนอกต่างเข้มงวดกวดขันขึ้น ทว่าครอบครัวและบ่าวไพร่ของจวนจิ้นอ๋องยังอยู่ระหว่างทาง

ด้านนอกกลุ่มคนที่มีมู่หรงซื่อเป็นผู้นำ ต่างบีบคั้นหลิ่วซื่ออย่างไม่ลดละ

เรื่องที่หลิวอู่หลางสมคบศัตรูย่อมยากที่จะเป็นจริงได้อยู่แล้ว ฝ่าบาทย่อมไม่อาจปล่อยให้เรื่องนี้กลายเป็นความจริงได้เช่นกัน