ตอนที่ 173 คะนึงหา

ตอนที่ 173 คะนึงหา

ลมแรงยิ่งนัก เม็ดทรายสีเหลืองหอบเอาเศษหินซัดสาดลงมาจนมืดฟ้ามัวดิน ผู้ใดยังจะออกไปข้างนอกได้อีก

อ้าปากพูดมากหน่อยก็กลืนทรายเข้าไปเต็มปากแล้ว

อย่าว่าแต่ออกไปเที่ยวเล่นเลย แม้แต่ในจวนยังไม่อาจแขวนโคมไฟ ด้วยเกรงว่าจะเกิดเพลิงไหม้ขึ้นมา

จึงได้แต่จัดโต๊ะสุราเลี้ยงกันในโถงอิ๋นอัน ให้คนกันเองในเรือนร่วมรับประทานสักมื้อเป็นพอ

เพื่อความปลอดภัยรอบคอบ หลิ่วซื่อจึงสั่งให้ฝานซื่อมิต้องออกมาโดยตรง ให้คนยกสำรับไปส่งให้นางโต๊ะหนึ่งก็เป็นอันใช้ได้

ประเดี๋ยวคนในครอบครัวกินข้าวกันสักมื้อ จะพลอยทำให้สตรีตั้งครรภ์เกิดเรื่องขึ้นมาเสียเปล่า ๆ

“นี่เพิ่งจะสิบห้าค่ำเท่านั้น ยามปกติพวกเรายังคงวุ่นวายอยู่ในเมืองหลวง อยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน ปีนี้ฉลองปีใหม่ได้ผ่อนคลายขึ้นหน่อย” หลิ่วซื่อกล่าวพลางยิ้มแย้ม

ตู๋กูเยวี่ยพยักหน้า ยกจอกคารวะนางคราหนึ่ง