กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 169 เหล็ก
อวี๋เจิงลูบหัวม้า “สำคัญคือข้ารู้ดีว่าสามีมิใช่คนประเภทที่ชอบฟังแต่คำหวานหูหรอก ใช่หรือไม่เพคะ”
ตู๋กูเยวี่ยมิได้เอ่ยปาก เพียงแต่ในแววตาเจือไปด้วยรอยยิ้ม
ค่อย ๆ เดินลึกเข้าไปในป่าทึบ ต้นหูหยางแถบนี้สูงใหญ่นัก ทั้งยังมีต้นไม้อื่น ๆ อีกประปราย
ยามนี้กิ่งก้านสาขาล้วนเต็มไปด้วยหิมะ มองดูแล้วช่างเพลินตายิ่งนัก
แทบจะกลายเป็นโลกแห่งน้ำแข็งหิมะไปเลยทีเดียว
ตู๋กูเยวี่ยลงจากหลังม้าก่อน แล้วจึงอุ้มอวี๋เจิงลงมา
เหล่าองครักษ์บ้างก็วิ่งไปไกลแล้ว ส่วนอีกสิบกว่าคนก็พากันลงจากหลังม้าอยู่ไม่ไกล คอยคุ้มกันพวกเขาสองคน
เฮยทู่ก้มศีรษะลง เมื่อคุ้ยเจอหญ้าแห้งจากใต้หิมะก็เริ่มเคี้ยวกิน ดูท่าทางสุขสงบสบายอารมณ์ยิ่งนัก
อวี๋เจิงจูงมือตู๋กูเยวี่ยเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว ที่นี่มีแต่หิมะ เดินลำบากนัก