ตอนที่ 105 จนปัญญาจริงๆ

ตอนที่ 105 จนปัญญาจริงๆ

ตู๋กูเยวี่ยได้ยินอวี๋เจิงกล่าววาจานี้ ก็มิได้ปักใจเชื่อในทันที

เขาจ้องมองอวี๋เจิงอยู่ครู่หนึ่ง

เหตุผลหลักคือบางคราตงจวินก็ชอบหลอกลวงคน

ย่อมแน่นอนว่าการหลอกเช่นนี้มิได้ทำให้ตู๋กูเยวี่ยรู้สึกรังเกียจ เพียงแต่บางคราก็แฝงความขุ่นเคืองอยู่บ้าง กระนั้นเขาก็รู้ดีว่าตงจวินนั้นมีนิสัยร้ายกาจอยู่หน่อย ๆ

อวี๋เจิงถูกจ้องมอง จึงดึงมือเขาพลางเอ่ยถาม “เป็นอันใดไปหรือ”

“ไม่มีอันใด” ตู๋กูเยวี่ยเพียงก้าวเดินไปเบื้องหน้า ย่างเท้าอย่างเชื่องช้าเป็นอันมาก

หากเขาเดินเร็วขึ้น ตงจวินคงต้องซอยเท้าวิ่งตาม

เขาไม่เข้าใจเลยว่าการเดินเล่นยามราตรีมีความน่ารื่นรมย์ตรงไหน มืดมิดปานนี้ มองสิ่งใดก็ไม่ชัดเจน

ทว่าตงจวินดูเหมือนจะชมชอบยิ่งนัก ชะรอยยามเด็กนางคงทำเช่นนี้ในจวนของตนเองกระมัง