กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 269 เจ้าจงไปร้องด่าที่หน้าประตู!
หุบเขาคลายเมฆา ณ ก้นหุบเขาอันไร้ซึ่งแม้แต่แสงจันทร์ส่องสว่าง ผู้บำเพ็ญระดับทารกก่อกำเนิดหลายคนกำลังนั่งเงียบสงบอยู่ภายในถ้ำ
พวกเขาสวมใส่อาภรณ์หลากสีสัน ทว่าสีหน้าในยามนี้กลับย่ำแย่ดูไม่ได้เหมือนกันอย่างพร้อมเพรียง
ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย:
“เหล่าหวัง... เจ้าสืบดูแล้วหรือยัง? เป็นผู้บำเพ็ญชั่วร้ายทางฝั่งลัทธิวิญญาณปีศาจหรือไม่?”
เหล่าหวังตอบกลับด้วยน้ำเสียงจนใจ: “ลัทธิวิญญาณปีศาจบอกว่าไม่ใช่คนของพวกตน อีกทั้งยังบอกว่าหากพวกเราพบพัฒน์ก็สังหารทิ้งได้ทันที ไม่จำเป็นต้องเกรงใจพวกเขา”
“มารดาเสนียดเถอะ พวกลัทธิวิญญาณปีศาจกลุ่มนั้นปราณโลหิตแล่นขึ้นสมองแล้วหรือไร? พวกมันคิดว่าพวกเราเกรงใจถึงไม่สังหารคนหรืออย่างไร?” จอมฝันสุดจะรนทน เอ่ยด่าทอด้วยความโกรธา: