ตอนที่ 252 ข้าเห็นว่าเจินเหรินอวี้หยางเป็นเพียงพวกปักป้ายขายศีรษะ

ตอนที่ 252 ข้าเห็นว่าเจินเหรินอวี้หยางเป็นเพียงพวกปักป้ายขายศีรษะ

อารามอู้เสวียน

ประมุขอารามอู้เสวียนนำพาผู้อาวุโสหลายท่านมายืนรอคอยอยู่ที่หน้าประตูโถงใหญ่เป็นเวลานานแล้ว

แม้ผู้มาจะล่าช้าไปนานมาก ทว่ากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปากบ่นหรือแสดงความไม่พอใจ

ทุกคนต่างยืนรอคอยอย่างเงียบสงบ

ดวงตะวันเคลื่อนคล้อย ยามเที่ยงวัน

ประมุขอารามทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่แขวนเด่นอยู่บนฟากฟ้า เม้มริมฝีปากเบา ๆ นิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือลูบไล้กันแผ่วเบา ในใจเขาไม่รู้สึกรำคาญ มีเพียงความริษยาอิจฉาประการหนึ่ง

นี่คือพลังอำนาจ... พลังอำนาจที่ทำให้ผู้คนแม้แต่ความไม่พอใจก็ยังไม่กล้าบังเกิดขึ้น

ประมุขอารามอู้เสวียน — สายตาของจางเต้าถานมองไปยังเบื้องหน้าตรง ๆ อีกครั้ง

เมื่อก่อนเขาไม่กล้าคิด แต่ยามนี้ เขาก็กำลังจะมีโอกาสได้เอื้อมสัมผัสถึงระดับนั้น