กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 205 บำเพ็ญเซียนแท้จริงคือการค้นหาความจริง
เพื่อไม่ให้ได้รับผลกระทบ ลี่สิงเทียนและคนอื่น ๆ จึงปลีกตัวออกห่างจากใจกลางสนามรบมานานแล้ว
ณ ที่แห่งนี้ไม่อาจมองเห็นสถานการณ์การต่อสู้ของฉู่ซิงเฉินได้แล้ว ทำได้เพียงรับรู้สถานการณ์คร่าว ๆ ผ่านทางจิตตระหนักรู้และอานุภาพสั่นสะเทือนอันน่าพรั่นพรึงจากการปะทะกันที่ส่งมาเป็นระยะเท่านั้น
ยามนี้อาจารย์กำลังอยู่ในสภาวะที่กุมความได้เปรียบไว้ทั้งหมด
ทว่า ลี่สิงเทียนในเวลานี้กลับคล้ายกับกำลังเปิดสนามรบแห่งที่สองขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“เจ้าหนู เมื่อครู่เจ้าป้อนมูลสุนัขอันใดให้ข้ากินกัน!?” ชิงเหอกระชากคอเสื้อของลี่สิงเทียน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ที่ข้าขอจากเจ้าคือสมุนไพรโอสถรักษาอาการบาดเจ็บ! ไม่ใช่โอสถบำรุงสิบประการที่อาจารย์บ้านเจ้าหลอม!”
“เมื่อครู่ที่ท่านกินเข้าไปก็คือโอสถเยียวยาที่อาจารย์ข้าหลอม……ไม่ใช่โอสถบำรุงสิบประการเสียหน่อย” ลี่สิงเทียนเอ่ยด้วยสีหน้าบริสุทธิ์ใจยิ่งนัก
“อาจารย์ของข้าไม่ว่าจะหลอมสมุนไพรโอสธอะไรก็ล้วนเป็นรสชาติเดียวกันทั้งสิ้น เพียงแต่ฤทธิ์ยาต่างกันเท่านั้น……”
ชิงเหอเอ่ยด้วยความโมโห “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าหนูถึงไม่บอกเล่า?! โอสถที่อาจารย์เจ้าหลอมแม้แต่ประมุขยังทนไม่ไหว แล้วมังกรเจียวตัวน้อยที่ยังไม่เติบใหญ่เช่นข้าจะไปทนได้อย่างไร?!”