เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 132 อะไรคือสิบแปดนิกายมารแห่งจงโจว
“คิดถึงยอดดวงใจก็คิดถึงไปสิ อาจารย์มิได้ว่าอะไรเสียหน่อย”
ไป๋เสวียนหลิงหัวเราะเบา ๆ พลางหันไปมองเซี่ยหลิงอวี้แล้วเอ่ย “สำนักของเราก็มิได้เคร่งครัดเรื่องห้ามมีคู่มรรคเสียหน่อย เพียงแต่เจ้าต้องบอกอาจารย์หน่อยว่าคนผู้นั้นเป็นใคร?”
“ไม่มีก็คือไม่มีขอรับ” สีหน้าของเซี่ยหลิงอวี้ฉายแววจนใจอยู่บ้าง
“เฮ้อ สุดท้ายเยื่อใยก็จืดจางลงแล้ว” ไป๋เสวียนหลิงยกแขนเสื้อขึ้น ทำทีเป็นเช็ดหยาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงตรงหางตาเบา ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “หรือแท้จริงแล้วเจ้ายังคงโกรธเคืองอาจารย์อยู่?”
เซี่ยหลิงอวี้สั่นศีรษะเบา ๆ “หามิได้ เรื่องนั้น ตัวข้าเองก็มิได้สงบจิตสงบใจ…”
“สงบจิตสงบใจอะไรกัน?!”
ไป๋เสวียนหลิงได้ยินดังนั้นพลันมีสีหน้าเย็นชาลง เอ่ยปากขัดขึ้นทันที
“เจ้าจงจำไว้ เจ้ามิได้ทำผิด”