กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 99 พัดพาดั่งสายลม ปลิวกระจายหายไป
จวนโหวหลี่
ผู้คนกลุ่มใหญ่หมอบราบอยู่กับพื้น มีทั้งบ่าวทาส และยังมีฮูหยินสูงศักดิ์สวมอาภรณ์หรูหรา บรรยากาศเงียบสงบยิ่งนัก จนยินเสียงลมหายใจกระชั้นชิดของพวกเขาได้อย่างชัดเจน
สายตาของฉู่ซิงเฉิน กวาดมองไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
ผู้คนส่วนใหญ่ในจวนโหวแห่งนี้ คล้ายจะมารวมกันอยู่ที่นี่หมดแล้ว
ครานั้นอิ่งหลิงชัดเจนว่าบอกกับตนเอง ว่านางเพียงแค่เป็นอยู่ไม่ค่อยดีเท่าใดนักเท่านั้น
เสนาบดีหวังได้ส่งคนไปเรียกแล้ว
ทว่าความเคลื่อนไหวทางนี้มิใช่น้อย ๆ ดูท่าคงตื่นตกใจแหวกหญ้าให้งูตื่นเสียแล้ว
ทว่ามาหรือไม่มา ก็มิใช่เรื่องสำคัญอันใด
หากเสนาบดีหวังไม่มา มีหรือเขาฉู่ซิงเฉินจะเดินไปหาเองไม่ได้?