กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 86 ทิวทัศน์ภายใน ทิวทัศน์ภายนอก
“พวกท่านนิกายพุทธตีความคำว่าเงียบสงบผาสุก... เป็นเช่นนี้หรือ”
หลี่อิ่งหลิงมองดูทัศนียภาพตรงหน้าแล้วอดบ่นออกมาไม่ได้
ท้องฟ้าสีแดงคล้ำสลัวมัว ทั่วปฐพีเต็มไปด้วยรอยเลือดที่ยังไม่แห้งเหือด ภาพทัศน์ร้างลาอ้างว้าง กลิ่นคาวเลือดโชยลอยมาจากที่ไกลตา
บนต้นไม้ไม่กี่ต้นนั้นมีศีรษะซีดขาวแขวนห้อยอยู่
เสียงร่ำไห้สะอื้นแผ่วเบาเลือนรางลอยมาจากหมู่บ้านที่อยู่ไม่ไกล
สายตาของหยวนคงมองหลี่อิ่งหลิงด้วยความฉงน จากนั้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วถอนหายใจออกมาหนัก ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัยว่า
“เช่นนี้ออกจะดี ขุนเขาเขียวขจีสายน้ำใสกระจ่าง”
ขณะพูด หยวนคงก็ยื่นมือชี้ไปทางต้นไม้แห้งเหี่ยวที่แขวนศีรษะสูงลิบแล้วว่า