กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 47 พลังอธิษฐาน
สายตาของฉู่ซิงเฉินเหลือบไปเห็นเข้าแล้วก็หันกลับมาตามเดิม
อันดับแรก ประสบเรื่องราวอย่าเพิ่งตื่นตระหนก แม้เหยาฉินที่ยิ้มไม่ถึงดวงตาจะดูน่าพรั่นพรึงอยู่บ้างก็ตาม
แต่หากพูดกันตามตรง ตนเองกับเหยาฉินก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์จริงจังอะไรกันเสียหน่อย
นางไม่มีเหตุผลให้มาคุมตนเอง ขอเพียงจิตใจไม่ขี้ขลาด ยามนี้ตนเองก็ไม่ได้ทำผิด!
ที่สำคัญที่สุดคือสุนัขเลียขาต้องตายไม่ดี ยอมตายดีกว่าเลียขา
จะยอมรับผิดน่ะหรือ ไม่มีทางเสียหรอก
แต่เห็นได้ชัดว่าเหยาฉินไม่ได้คิดเช่นนั้น
เหยาฉินก้าวไปข้างหน้าสองก้าว หญิงสาวที่ล้อมรอบกายฉู่ซิงเฉินพลันเปิดทางให้อย่างรู้ความ
สายตาของเหยาฉินจับจ้องฉู่ซิงเฉินพลางเอ่ย “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าวันนี้จะพา ศิษย์ ออกมาเที่ยวงานวัด”