เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 39 ไม่ไหวก็อย่าพูดเลย
จ้าวหว่านชิงก้าวเข้าสู่ภายในหมู่บ้าน
รอยเลือดบนพื้นแห้งเหือดไปนานแล้ว แต่ยังคงได้กลิ่นคาวเลือดฉุนกึก
เรือนที่ถูกเผาทำลายปรักหักพังกลายเป็นกองขยะตามมีตามเกิด
ตลอดทางที่เดินมา บนพื้นปรากฏร่องรอยค่ายกลของพิธีอาคมสังเวยในครั้งนี้ให้เห็นอยู่ทั่วไป
ผู้บำเพ็ญชั่วร้ายกลุ่มนี้แต่แรกก็ตั้งใจจะสังเวยโลหิตคนทั้งหมู่บ้านอยู่แล้ว
บนถนนไม่เห็นศพแม้แต่ร่างเดียว นอกจากศพที่แขวนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
เห็นได้ชัดว่าศพทั้งหมดถูกขนย้ายไปยังตำแหน่งดวงตาค่ายกลหมดแล้ว
จ้าวหว่านชิงสูดหายใจเข้าลึก กดข่มอารมณ์ยากบรรยายในใจลงไป หากจะบอกว่าสถานที่ซึ่งกลุ่มผู้บำเพ็ญชั่วร้ายเหลือร่องรอยที่มีประโยชน์ไว้มากที่สุดก็คือบริเวณดวงตาค่ายกล
สายตาของนางกวาดมองไปรอบทิศเพื่อสำรวจร่องรอย ทว่าฝีเท้ายังคงมุ่งหน้าไปยังใจกลางหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว