ตอนที่ 25 เผ่นหนี

ตอนที่ 25 เผ่นหนี

สถานการณ์ของเหมืองแร่หลังจากนี้จะเป็นอย่างไร ย่อมไม่เกี่ยวข้องกับฉู่ซิงเฉินที่เหาะหนีไปไกลแล้ว

ภายใต้การเดินทางทั้งวันทั้งคืน

ยามนี้ฉู่ซิงเฉินได้พาเหล่าศิษย์ของตนเหาะกลับมาถึงภายในอารามร้างอีกครั้ง

หนิงเชียนเชียนที่อยู่ในอารามร้างยามนี้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงรีบก้าวออกไปนอกอารามร้าง เห็นคนทั้งสี่คน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเห็นชายผู้หนึ่งที่หลับหลังลี่สิงเทียนอยู่

แม้หนิงคุนจะสวมเสื้อผ้าเก่าวายป่วง ทั้งยังซูบผอมลงไปมาก แต่เมื่อหนิงเชียนเชียนเห็นท่านพ่อที่ตนเฝ้าถวิลหาก็ยังคงจำเขาได้ตั้งแต่แรกเห็น

หนิงเชียนเชียนรีบคุกเข่าลงโขกศีรษะให้ฉู่ซิงเฉิน อดไม่ได้ที่จะร้องไห้เอ่ยว่า

“ขอบพระคุณมหาเซียน……ขอบพระคุณมหาเซียน……”

ลี่สิงเทียนวางร่างคนที่หลับหลังอยู่ลงตรงหน้าหนิงเชียนเชียนอย่างเบามืออย่างยิ่ง

ยามนี้หนิงคุนกำลังอยู่ในสภาพหมดสติ เพียงแต่เป็นเพราะฉู่ซิงเฉินตั้งใจทำให้สลบไป ในยามเผ่นหนีเช่นนี้ตนย่อมไม่มีเวลามาคอยอธิบายสิ่งใดมากมาย