เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 12 ไม่ใช่การลักขโมย! แต่เป็นการแก้แค้น!
ในเวลานี้ลี่สิงเทียนได้หลอมกลั่นหยกกระดูกพันปีเป็นผลสำเร็จแล้ว
เมื่อกลับมาสัมผัสได้ถึงเส้นลมปราณในร่างกายที่โคจรได้ดังใจอีกครั้ง เขาเองก็ทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
มักรู้สึกว่าไม่ง่ายดายเอาเสียเลย เหตุใดถือกำเนิดใหม่แล้วกลับรู้สึกไม่ราบรื่นเท่าชาติก่อนกันนะ
ส่วนคำพูดของศิษย์พี่หญิง ลี่สิงเทียนหาได้ใส่ใจไม่ ตนเองไหวหรือไม่ไหว ตัวเขาเองจะไม่รู้เชียวหรือ
นี่มิใช่จะบอกว่าอาจารย์ที่เพิ่งกราบกราบไหว้นั้นไม่ดี ลี่สิงเทียนเองก็เคยผ่านคลื่นลมมรสุมใหญ่มามาก ทั้งยังเคยพบเจอผู้คนมากมายหลากหลายรูปแบบ เขาสัมผัสได้ว่าอาจารย์ของตนนั้นยังคงห่วงใยตนด้วยใจจริง
โดยเฉพาะตำราวิชาบำเพ็ญเล่มนั้น วิชาบำเพ็ญระดับนั้น ต่อให้เป็นที่จงโจวก็ยังสามารถก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ได้อย่างมหาศาล
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสายร่างกายเล็กน้อย จากนั้นก็มองเห็นสายตาอันกระตือรือร้นของอาจารย์ตน