กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 594 มารในใจตัวจริง ในที่สุดก็มาแล้ว
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ปันเชนลามะพาเฉินฝานมาถึงวัดเก่าแก่แห่งหนึ่ง
จะว่าไปก็แปลก ดินแดนพุทธตะวันตกทั้งหมดเป็นที่ราบกว้างสุดลูกหูลูกตา มีเพียงบริเวณที่วัดเก่าแก่แห่งนี้ตั้งอยู่เท่านั้นที่มีภูเขา ทำให้ดูสูงเด่นขึ้นมาท่ามกลางที่ราบ
วัดแห่งนี้สร้างไว้อย่างโอ่อ่า แต่ไม่ได้หรูหราฟุ่มเฟือย ทุกมุมอบอวลด้วยกลิ่นธูปและบรรยากาศเงียบสงบ ต่อให้เป็นคนใจร้อนว้าวุ่นแค่ไหน พอได้นั่งสงบอยู่ข้างใน ใจก็จะค่อย ๆ นิ่งลง
“ประสกเฉิน ทิวทัศน์ของวัดเก่าแก่แห่งนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
ปันเชนลามะพาเฉินฝานไปยังเรือนปฏิบัติธรรมบนเขาด้านหลัง พอเห็นเขามองซ้ายมองขวา ก็ถามด้วยความอยากรู้