กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 574 สวนดอกท้อ มีมหาบัณฑิตคอยแก้ต่างให้ข้าอยู่แล้ว
ภายในวังชิงผิงที่อยู่ห่างออกไปนับร้อยล้านลี้
หลี่ฉางเซิงที่เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งเทพนั่งอยู่ใต้ต้นท้อเพียงลำพัง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า
“ตราบใดที่ข้าหลี่ฉางเซิงยังอยู่ ก็ไม่มีใครรังแกลูกศิษย์ข้าได้”
ดอกท้อร่วงลงมาเหมือนสายฝน กลีบดอกสีชมพูตกอยู่บนเสื้อคลุมสีเขียวตัวหลวมของหลี่ฉางเซิง แต่งแต้มให้เขาดูสง่างามขึ้นอีกนิด
ไม่ต้องสงสัยเลย กระบี่ที่ปักอยู่บนกระหม่อมของกงซุนเหยี่ยนก็คือชิงผิง
ถึงลู่จือโหยวจะกำชับแล้วกำชับอีกว่าห้ามลงมืออีก แต่คนเป็นอาจารย์อย่างเขาจะทนดูลูกศิษย์บาดเจ็บโดยไม่ทำอะไรได้อย่างไร?
ตอนที่กงซุนเหยี่ยนกำลังจะแทงทะลุหลังของเฉินฝาน หลี่ฉางเซิงที่อยู่ในวังชิงผิงก็ส่งกระบี่ออกไปอย่างง่ายดาย