เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 534 เป้าผู่จื่อกับดาบคุนอู๋
กระบี่บินโฉ่วนู๋เอ๋อร์ในมือเป้าผู่จื่อออกจากฝัก แสงกระบี่แผ่คลุมท้องฟ้าไปกว่าครึ่งในพริบตา หวังจะทะลวงออกจากตาข่ายฟ้าดินที่คุนอู๋พูดถึง
น่าเสียดายที่แม้แสงกระบี่จะคมกริบไร้ใครเทียบ แต่ตาข่ายไร้รูปร่างผืนนั้นกลับอ่อนนุ่มเหมือนน้ำ ไม่ว่าเจตกระบี่ของเป้าผู่จื่อจะคมแค่ไหนก็แทงไม่ทะลุ
คุนอู๋มองออกทันทีว่าเป้าผู่จื่อคิดจะทำอะไร จึงพูดดักไว้ว่า
“อย่าเสียแรงเปล่าเลย”
“วันนี้คนในหอกระบี่ของเจ้า อย่าหวังว่าจะมีใครรอด!”
มือที่กำกระบี่แน่นของเป้าผู่จื่อสั่นเล็กน้อย เขาตะโกนว่า
“อย่างไรเจ้าก็เป็นมหาจักรพรรดิที่โด่งดังเมื่อสามหมื่นปีก่อน เหตุใดถึงยอมเป็นสุนัขรับใช้ของคนลวงโลกนั่นได้?”
คุนอู๋แค่นเสียงเบา ๆ ดาบคุนอู๋ที่เป็นศาสตราจักรพรรดิสั่นส่งเสียงหึ่ง เขาพูดว่า