กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 487 สามวันต่อมา กู้มู่หรงมาเยือน
พอเฉินฝานเดินมาถึงหอไร้อักษร ก็พบว่าท่าทางของทุกคนดูแปลกไป
เฉินฝานหันกลับไปมองตามสายตาของทุกคน
ใต้ต้นไม้ที่ใกล้จะเหี่ยวเฉาต้นนั้น ร่างของชายชรากำลังค่อย ๆ สลายไป ราวกับไม่เคยอยู่ตรงนั้นมาก่อน
ไม่รู้ทำไม พอเห็นชายชรานั่งจากไปอย่างสงบ เฉินฝานกลับรู้สึกเหมือนเสียคนคุ้นเคยไปคนหนึ่ง ในใจอึดอัดจนบอกไม่ถูก
ตอนนั้นเอง ลาสองกับหมาเหลืองก็เดินเข้ามาหาจากด้านหลัง
หมาเหลืองขยับจมูกสูดดม “พี่ใหญ่ มีเรื่องหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่าควรพูดดีหรือไม่”
เฉินฝานบอก “มีอะไรก็พูดมา”
หมาเหลืองบอก “ข้าได้กลิ่นสุราไผ่เหลืองจากตัวชายชราคนนั้น”
เฉินฝานตัวสั่นนิดหนึ่ง ดวงตาเบิกกว้างขึ้น