กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 441 ฟ้าดินบรรจบ บทเพลงสุดท้ายของเหล่าบรรพชนจงโจว
เนี่ยเจ๋อวิ่งสุดแรงไปทางธงดำบุ๋นบู๊ที่ตั้งอยู่ น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้มไม่หยุด พอมองเห็นร่างที่อยู่ตรงนั้นตามลำพัง เขาก็แสบจมูกขึ้นมาแล้วร้องบอกด้วยเสียงสะอื้น
“อาจารย์ อย่ากลัวนะขอรับ”
“ศิษย์มารับท่านกลับสำนักศึกษาแล้ว”
เฉินฝานเจ็บปวดไปทั้งตัว กระดูกหนึ่งร้อยแปดชิ้นแตกละเอียด เขาเดินโซเซ ลมหายใจรวยริน ราวกับเปลวเทียนที่ใกล้ดับอยู่กลางลม
เส้นผมสีดำยุ่งเหยิงปิดบังใบหน้าซีดขาว เหลือเพียงดวงตาที่มีทั้งความเจ็บปวดและความมุ่งมั่น
ร่างกายที่ฝืนประคองมาตลอด ตอนนี้ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาโงนเงนจนเสียหลัก
ตุบ—
เฉินฝานล้มหน้าคว่ำลงกับพื้น แล้วค่อย ๆ ปิดตาลง
“ไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”