กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 377 ขึ้นสู่แดนเซียนแล้ว ฟ้ามืดในแดนรกร้าง
บนยอดเขาร้อยบุปผา
หลี่เนี่ยนเซิงชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ข่าว นางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้ววางพู่กันขนหมาป่าในมือลง
แต่ไม่รู้ทำไม ชั่วครู่ต่อมานางกลับหยิบพู่กันขึ้นอีกครั้ง แล้วเขียนลงไปเงียบ ๆ ว่า
“สามพันปี ยืนหนึ่งเหนือผู้ใด”
“แม่น้ำสวรรค์แปดหมื่นลี้ ฝากชื่อไว้ให้เลื่องลือ”
“สวรรค์ไม่ยอมให้มีเจ้าหรือ เฉินฝาน”
“ช่างน่าเบื่อจริง ๆ”
ตัวอักษรบรรจงขนาดเล็กงามเหมือนดอกไม้ เขียนได้ลื่นไหลไม่มีสะดุด ทุกคำทุกประโยคล้วนมาจากใจ
เมื่อนางตั้งใจศึกษาตำราอย่างจริงจัง ถึงได้รู้ว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ร้อยบุปผาโง่เขลาแค่ไหน และดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปราณม่วงใจกว้างเพียงใด