เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 237 เลือดนองพื้น ลู่จือโหยวสิ้นใจแล้วหรือ?
ตอนแรก เหล่าขุนนางหน้าท้องพระโรงทองได้ยินบทกวีของลู่จือโหยว ก็คิดกันว่าเขาแค่ดิ้นรนเฮือกสุดท้ายก่อนตายเท่านั้น
แต่พอลู่จือโหยวท่องบทกวีออกมาทีละบท ขุนนางกว่าหนึ่งพันคนของราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ก็พากันตะลึงจนพูดไม่ออก
เวินถิงที่นอนอยู่บนพื้นเพิ่งได้สติ พอลืมตาก็ได้ยินบทกวีชั้นยอดที่ควรค่าแก่การสืบทอดนับพันบท เขาเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง ก่อนพูดออกมาตะกุกตะกักว่า “มะ...มหาบัณฑิตในสมัยโบราณ ก็คงทำได้แค่นี้กระมัง?”
แม้แต่ฮ่องเต้ศักดิ์สิทธิ์ฟู่เต้าอีที่กำลังฟันกระบี่ลงมา ก็ยังอดแปลกใจไม่ได้ คนคนหนึ่งจะมีความสามารถล้นเหลือถึงขนาดนี้ได้อย่างไร!?
“แกร๊ก—”
จู่ ๆ โซ่ตรวนบนตัวลู่จือโหยวก็ขาดออก พลังเลือดในร่างกำลังหายไปอย่างรวดเร็ว แต่พลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ
“ครืน—”