กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 234 ผมขาวกลับดำ บัณฑิตใจกล้ายิ่งกว่าฟ้า
“แสงอาทิตย์ยามเย็นเคียงนกเป็ดน้ำเดียวดาย สายน้ำฤดูใบไม้ร่วงเป็นสีเดียวกับฟ้ากว้าง วิวงามถึงเพียงนี้ ก็ให้ข้าลู่จือโหยวได้อวดฝีมือสักหน่อยเถอะ”
บนท้องฟ้านอกจิ่วฉงจิง ลู่จือโหยวปัดเส้นผมขาวซีด แล้วกำหงซูโส่วในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ยิง!”
หยวนเหย่ แม่ทัพขั้นปีกเซียนผู้คุมทหารหู่เปินนับหมื่นที่แนวป้องกันชั้นนอกสุดของจิ่วฉงจิง ชักกระบี่ชี้ไปที่ลู่จือโหยว เขาอ้าปากกว้างตะโกน แต่เสียงกลับสั่นราวกับไม่มีแรง
พอหยวนเหย่ตะโกนสั่ง ทหารหู่เปินนับหมื่นก็ง้างคันธนูที่เป็นอาวุธเวทจนโก่งเหมือนพระจันทร์เต็มดวง หลังอัดปราณเข้าไปในลูกธนู สายตานับหมื่นคู่ก็จับจ้องเงาร่างในชุดบัณฑิตบนฟ้า!
“ฟิ้ว—”
“ฟิ้ว—”
“...”