เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ในห้องรับรองส่วนตัว หงซูโส่วเข้าไปอยู่ในแขนเสื้อเฉินฝาน
ลู่จือโหยวมองอู๋กังกับอีกสองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วก็รู้สึกว่าหน้าแก่ ๆ ของตัวเองร้อนขึ้นมา
อู๋กัง หลิวซู และฟู่เต้าอีหัวเราะจนหุบปากไม่ลง ท่าทางของหนึ่งคนหนึ่งลาทำให้ทั้งสามได้เปิดหูเปิดตาจริง ๆ
“เหล่าลู่ ถ้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปราณม่วงของพวกเจ้าไม่มีข้าวกินก็บอกข้าสิ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สุริยันใหญ่ของข้าพอจะแบ่งอาหารชั้นดีให้เป็นทานได้อยู่ ดูสิ ปล่อยให้บุตรศักดิ์สิทธิ์ของพวกเจ้าหิวจนเป็นสภาพไหนแล้ว?”
อู๋กังจิบสุราเซียนในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยแววหยอกล้อ ส่วนสายตาก็แสดงความเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
สำหรับลู่จือโหยว คำพูดนี้ไม่ต่างจากการถูกอีกฝ่ายปล่อยท่าไม้ตายใส่หน้า
ลู่จือโหยวเม้มปาก ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปราณม่วงที่ยิ่งใหญ่ของเขาจะเลี้ยงคนกับลาแค่นี้ไม่ไหวเชียวหรือ?