เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 วัชรบาลพิโรธ อู๋ซินโดนฟ้าผ่าจนโกรธจริง ๆ
“อาตมายังไม่ได้เข้าไปในเขตฝ่าเคราะห์เลยนะ”
“สายฟ้าเคราะห์นี่คิดจะทำอะไรกัน!”
อู๋ซินบำเพ็ญเพียรมาหลายร้อยปี จิตใจสงบนิ่งเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีคลื่น แต่พอเห็นสายฟ้าเต็มฟ้าพุ่งตรงมาหาตัวเอง เขาก็สงบไม่ลงอีกแล้ว
“ร่างทองหนึ่งจั้งหกฉื่อ!”
อู๋ซินกันอู๋ยวี่ไว้ด้านหลัง ร่างขยายใหญ่จนสูงหนึ่งจั้งหกฉื่อ เปล่งแสงเจิดจ้าเหมือนดวงอาทิตย์ ใบหน้าอิ่มเต็มเหมือนพระจันทร์ ดวงตาส่องประกายเหมือนดวงดาว มีลายเกลียวสีทองพันรอบปลายนิ้ว
เพียงชั่วพริบตา ไอมงคลก็ลอยขึ้นมา พร้อมภาพมังกรและช้างที่ร่ายรำอยู่รอบตัว ร่างธรรมของอู๋ซินยืนนิ่งมั่นคงเหมือนภูเขา
เปรี้ยงปร้าง!
สายฟ้าเคราะห์สายหนึ่งผ่าลงบนร่างทองหนึ่งจั้งหกฉื่อ
อู๋ซินกัดฟันแน่น ฝืนรับสายฟ้าเคราะห์สายนั้นเอาไว้