เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 อสูรจื่ออู่ เฉินฝาน “เจ้าจะลองชิมหน่อยไหม?”
พูดจบ อสูรกลืนสายฟ้าจื่ออู่ก็อุ้มหวังเฮ่าขึ้นมา ตอนเด็ก ๆ หวังเฮ่าชอบกระโดดเล่นอยู่บนไหล่ของมันเสมอ
“เจ้าดูให้ดี ดูว่าปรมาจารย์จื่ออู่จะเอาคืนให้เจ้าอย่างไร”
พอสิ้นเสียงพูด หวังเฮ่าก็มองเห็นเพียงแผ่นหลังสูงใหญ่ของอสูรกลืนสายฟ้าจื่ออู่ผ่านดวงตาที่สั่นระริก เหมือนเมื่อครั้งอดีตไม่มีผิด เพียงแต่ตอนนี้หลังของมันค่อมลงไปมาก
เฉินฝานมองอสูรกลืนสายฟ้าจื่ออู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าจนน้ำลายแทบไหล เขาเลิกคิ้วนิด ๆ กวาดตามองไปมา ปลายลิ้นเผลอเลียริมฝีปาก ท่าทางอยากกินจนอดใจแทบไม่ไหว
“ได้!”
“เจ้าพูดเองนะ”
“ถ้าเจ้าแพ้ ข้าจะเอาเจ้ามาทำเนื้อย่าง”
อสูรกลืนสายฟ้าจื่ออู่มีร่างกายกำยำ กระดูกและกล้ามเนื้อแข็งแรง ยืนตั้งตรงมั่นคงเหมือนต้นสนเก่าแก่ที่ไม่มีวันล้ม