กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 352 แดนสุขาวดีอันกว้างใหญ่ “ไม่มี”
“ตั้งแต่อาหลินจากไป ก็ไม่มีจดหมายส่งมาเลยสักฉบับ”
อี้ผิงหยิบกระดาษเช็ดหน้าข้างกายขึ้นมาซับเหงื่อ
“คุณย่า ก่อนฉันกับอาหลินจากกัน เราตกลงกันไว้แล้ว”
“ถ้าไม่มีข่าวมา นั่นคือข่าวดีที่สุด ถ้ามีจดหมายส่งมา ก็แปลว่าเขาไม่อยู่แล้ว เพราะงั้นฉันหวังว่าเขาจะไม่ส่งจดหมายมา”
นายหญิงผู้เฒ่ากู้นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สายตาไม่ละไปไหน
เธอยื่นมือดันจานขนมดอกหอมหมื่นลี้ไปทางอี้ผิงอีกครั้ง