กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 323 มาร้องเพลงด้วยกัน “ร้องเพลงอะไร?”
กู้เฉาเสวี่ยเป็นคนแรกที่รับคำ ในมือยังกำเนื้อเห็ดย่างครึ่งไม้ แก้มป่องตุ่ย
“ฉันร้องเพลงเพราะ ๆ ไม่เป็นหรอก คราวก่อนร้องไปสองประโยคที่ลานหลังภัตตาคารจิ่นเว่ยเซวียน ไก่ตกใจหนีไปหมด”
ลู่จิ่นเหนียนนั่งอยู่ข้างเธอโดยไม่เงยหน้า “ไม่ใช่เพราะเธอร้องเพี้ยน แต่เพราะเสียงดังเกินไป”
“ไก่นึกว่าเธอจะจับมัน”
กู้เฉาเสวี่ยเอาไม้เห็ดจิ้มเขา “นายจะไปรู้อะไร?”