กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 315 เหอซูหวน “นึกเสียใจ” เหอซูหวนยืนอยู่ข้างรถลาก ขาข้างที่กะเผลกทานน้ำหนักได้ไม่นาน เขาต้องจับคานรถไว้ถึงจะยืนได้มั่น
เขายังไม่จากไป สายตายังคงจับจ้องใบหน้าหรูผิง
ผ่านไปนานเขาถึงเอ่ยขึ้น “ฉันรู้ว่าเธอไม่อยากให้อภัยฉัน”
“ฉันไม่คู่ควรกับการให้อภัยของเธอ”
หรูผิงยืนอยู่ตรงนั้น มองมือของเขาที่จับคานรถไว้และกำลังสั่นน้อย ๆ
เขาผอมลงมาก
“ฉันไม่เคยก้มหัวให้ใคร”
เสียงของเหอซูหวนราวกับถูกครูดออกมาจากส่วนลึกของลำคอ ทั้งแหบพร่าและแห้งผาก
“เมื่อก่อนฉันคิดว่าการก้มหัวคือการยอมแพ้”