กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 306 รหัสมอร์ส ม่านในห้องหนังสือของจวนทหารถูกปิดมาครึ่งวันแล้ว
อี้ผิงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะหนังสือ ข้างมือมีชาที่เย็นชืดไปแล้วหนึ่งแก้ว
นิ้วมือเคาะโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย ไม่เป็นจังหวะ แค่เคาะไปอย่างนั้นเพราะไม่มีอะไรทำ
กู้เฉาหลินเงยหน้าจากกองเอกสารบนโต๊ะ มองเธอแวบหนึ่ง “เคาะโต๊ะด้วยเล็บไม่เจ็บหรือไง”
“ไม่เจ็บ”
อี้ผิงหดมือกลับ พิงพนักเก้าอี้ “ถ้านายยังไม่ให้ฉันออกไปเดินเล่น ฉันคงนับลายวอลเปเปอร์ในห้องนี้จนหมดแล้ว”