กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 295 ลอบสังหาร (ต่อ)
เมื่อได้ยินจ้าวหมิ่นพูดคำว่า “ความลับ” มือที่กำลังจะปิดประตูของผู้แทนพิเศษก็ชะงักไป
เขามองเธอผ่านช่องประตู สายตาเจือแววพินิจขึ้นมาอีกชั้น “ความลับอะไร?”
“คุณเป็นใคร?”
ผู้แทนพิเศษได้สติกลับมา
จ้าวหมิ่นเอียงตัวเล็กน้อย ลดเสียงลง แล้วกวาดตามองไปตามทางเดินทั้งสองด้านอย่างรวดเร็ว
เธอขยับเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าว กดเสียงให้เบาและเร่งร้อน “คุณชาย ฉันเป็นคนของจอมพลน้อยกู้”