กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 277 เว่ยกวงสงตายในที่สุด เธอสวมกี่เพ้าสีพื้นเรียบ เกล้าผมไว้อย่างเรียบร้อย
เธอก้าวเข้ามาทีละก้าว
เว่ยกวงสงคุกเข่าอยู่บนพื้น พอเห็นเธอผ่านช่องว่างระหว่างผ้าพันแผล ร่างทั้งร่างก็สะท้านขึ้นมาทันที
“เหวิน…เหวินเพ่ย?”
ฟู่เหวินเพ่ยยืนอยู่ตรงหน้าเขา
เธอก้มมองเขา มองใบหน้าที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซสีขาวจนมิด มองดวงตาคู่นั้นใต้ผ้าพันแผลที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
ดวงตาคู่นี้เคยพูดกับเธอในยามลำบากที่สุดว่า “ฉันจะดีกับเธอ”
“เว่ยกวงสง”
เธอเรียกชื่อเต็มของเขา
“คุณหลอกฉัน”