กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 บาดแผลของโจวม่านม่านไม่ใช่อุบัติเหตุ
“ไม่ใช่แค่นั้น”
“เขารู้ตัวตั้งนานแล้วว่าฉันตามอยู่ ตอนอยู่ตลาดสดฉันก็น่าจะนึกได้ เขาอ้อมไปตั้งไกล ตั้งแต่ตลาดสดไปแผงหนังสือพิมพ์ ต่อไปตรอก แล้วก็ลานบ้าน เหมือนกำลังเล่นหัวฉันอยู่”