กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240 หรูผิงหายตัวไป เพียะ!
ไอ้บ้าเอ๊ย!
เขานั่งยอง ๆ ตรงหน้าเธอ ก้มมองเธอด้วยแววตาเย็นชา “เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร?”
หรูผิงเชิดหน้าขึ้น มุมปากยังมีละอองน้ำลายที่ถุยออกมาเมื่อครู่ติดอยู่ “ฉันบอกว่านายเป็นไอ้ยุ่น”
“แล้วทำไม?”
“แทงใจดำหรือไง?”
หรูผิงเป็นหญิงสาวบอบบาง แต่เธอรู้มาโดยตลอดว่าผืนแผ่นดินของประเทศตัวเองจะปล่อยให้ใครรุกรานไม่ได้
พอนึกถึงเหตุการณ์ 918 ในปีนั้น เธอก็เกลียดคนญี่ปุ่นจนคันไม้คันมือ
ใบหน้าหรูผิงถูกตบจนหันไปด้านหนึ่ง มุมปากมีเลือดซึมออกมา
เธอไม่ร้องว่าเจ็บ ค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองเขา “นายตบฉันหรือ?”